นิราศลาวใต้ .......โอ้นิราศเดินทางไกลใจไหวหวั่น ห่างพี่ไปใจน้องพึงรำพัน ตัวน้องนั้นต้องมุ่งไปเมืองไทลาว ถึงตีหนึ่งต้องตื่นกันแล้วหนอ อย่ารีรอรถออกแล้วจะหนาว มัวแต่งหน้าทาแป้งเป็นมันวาว มันชั่งขาวเหมือนหยวกกล้วยก็ไม่ปาน ตีสองรถเคลื่อนจากกาฬสินธุ์ มุ่งสู่ถิ่นยโสแตงโมหวาน จอดเซเว่นเช็คอินบ้านดอนตาล สุดโซมซานหิวข้าวจนตาลาย ถึงอุบลรีบวิ่งเพื่อข้ามฟาก ต้องพลัดจากถิ่นไทยใจสลาย เหลียวมองเพื่อนต่อแถวกันเรียงราย โอ้ลาวใต้ห้องน้ำชั่งขาดแคลน รถเริ่มเคลื่อนออกจากจำปาสัก เสียงตึกตักรถเคลื่อนช้ามันผิดเเผน กว่าจะได้กินข้าวเที่ยงใจคอนเเคลน สุดจะแสนเศร้าใจไตไก่คาว รถเริ่มเคลื่อนขยับจากร้านค้า เป็นที่มาอาหารในมื้อเช้า นี่น่ะหรือปิ้งไก่ประเทศลาว โอ้มันคาวเหมือนเขาทำไม่เป็น ถึงที่พักทึกทักว่าสบาย ที่ไหนได้น้ำไม่ไหลแสนยากเข็ญ ความหนักใจอยู่ที่อาหารเย็น มันชั่งเป็นฝันร้ายลาวใต้เอย