ฟ้าลิขิตให้มากาฬสินธุ์
นิราศร้างห่างบ้านเกิดใจไหวหวั่น
เก็บกระเป๋าด้วยสองมืออันน้อยนิด หอบชีวิตลิขิตฝันอันชื่นมื่น
จะความสุขความเศร้าไม่ยั่งยืน ทุกวันคืนเปลี่ยนผ่านกาลเวลา
สองมือประนมก้มลงตรงตระแคร่ ลูกของแม่ต้องไปไกลแล้วหนา
อีกห้าปีลูกนี้จะกลับมา พร้อมใบปริญญาที่รอคอย
มือซ้ายปราดน้ำตาที่ไหลเอ่อ ต้องจากเธอลาแล้วหนองค้าน้อย
ยกกระเป๋าขึ้นโดยสารสำราญลอย เหลียวมองคอยเห็นฝุ่นควันอันอบอวน
รถเริ่มเคลื่อนออกจากปากทางบ้าน เส้นทางผ่านชวนคิดคำนึงหวน
โอ้อดีตติดตราตรึงคะนึงครวญ จำต้องจวนจรจากแล้วนะแก้วใจ
ถึงนาเติ่งเหลียวเห็นศาลาพัก ใจชะงักหยุดคิดจิตอ่อนไหว
นั่นก็คือศาลาที่พักใจ แล้วไฉนถึงเศร้าเหงาอุรา
เห็นศาลาแล้วนึกถึงหน้าพ่อ เขาเคยรอรับส่งตรงนี้หนา
พ่อเคยรอรับส่งเลี้ยงลูกยา ตลอดมาจวนตอนนี้ไม่มีเลย
เหลียวซ้ายมองออกไปนอกหน้าต่าง มองข้างข้างนั่นมันรถตาเต้ย
รถรับส่งนักเรียนที่นั่งเคย โอ้รถเอ้ยฉันเคยนั่งเมื่อวันวาน
คิดถึงเมื่อคราวยังเป็นเด็ก ตอนยังเล็กพ่อเคยสอนหัดเขียนอ่าน
สอนความรู้ดุจครูก็ไม่ปราน ปรีชาชาญล้ำเลิศประเสริฐคุณ
ถึงหนองส่านหมู่บ้านของคุณย่า น้ำคงคาไหลผ่านเป็นกระสาย
มองถนนทุ่งนาพังทลาย ข้าวเสียหายมลายพื้นพระสุธา
จากทุ่งนาเขียวขจีในลานกว้าง กลับกรายร้างเปลี่ยวจิตคิดห่วงหา
ดั่งตัวเราที่จากไกลบ้านมา แสนโสกาอ้างว้างเคว้งคว้างใจ
นั่งบนรถเหม่อมองพะวงจิต หวนนึกคิดจิตอ่อนระทมไหว
จากบ้านนามาเรียนไกลแสนไกล จะตั่งใจพากเพียรเรียนวิชา
เห็นทิวเขาเงาสลับลับกลุ่มเมฆ ชวนวิเวกหมู่วิหกนกปักษา
ต่างโบนบินล่องลอยบนนภา คิดถึงหน้าแม่พ่อที่จากไกล
เหลียวมองเห็นใบหญ้าในทุ่งกว้าง มันสร่างผลิดอกออกไสว
ลมพัดกลิ่นเกสรล่องลอยไป ดังดวงใจที่ลิ่วลอยไร้ทิศทาง
ถึงคำเพิ่มเพิ่มเติมคือความเศร้า เห็นนกเขาเกาะอยู่บนต้นยูงย่าง
นกกระจอกเกาะอยู่ที่ต้นยาง เหมือนตัวนางที่เปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
มองทางขวานั่นคือร้านส้มตำ ที่ประจำอยู่เยื้องร้านสุดท้าย
รสชาติความอร่อยมิเสื่อมคลาย คนล้นหลายต่างพากันเข้าชิม
ย่างเข้าสู่ตลาดสดบ้านคำเพิ่ม ฝนก็เริ่มโปรยปรายลงหยิมหยิม
เห็นดอกบัวริมคลองล่องลอยริม ทั้งดอกปริ่มดอกโผล่โอ้งามตา
ถึงตลาดภูพานร้านของป่า อันพฤกษามากล้นปนหลากหลาย
ทั้งเห็ดขาวเห็ดขมดูเรียงราย คิดถึงยายครั้งเคยมาเชยชมกัน
มองภูเขาเป็นยาวทอดไสว สุดยาวไกลต้นไม้ในไพรสัณฑ์
หวนคิดถึงครอบครัวทุกคืนวัน โอ้ใจฉันยังคะนึงถึงบ้านนา
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น