ฟ้าลิขิตให้มากาฬสินธุ์

คอกควายสายลมพัดเย็นขยับ              มันช่วยพัดให้ใจให้ใจเย็นสุขศรี
บ้านคอกควายบรรยากาศมันชั่งดี            เริ่มขยี้งัวเงียลึกให้ตรึกใจ
กำลังนั่งบนรถสายห้าเก้า                     อ้าปากหาวเห็นคนน้อยเริ่มสงสัย
ปกติคนเยอะแสนบรรลัย                     แต่ทำไมวันนี้วันน้อยจัง
เหลือบสายตาเหม่อมองนอกหน้าต่าง        มองข้างข้างลมพัดมาเย็นผิวหนัง
ฟ้ามืดครึ้มฝนจะตกแล้วกระมัง               ตาแปลกจังแถวนี้ไม่เคยมา
รถชะรอล้อหมุนเป็นฝุ่นฝอย                  ขึ้นลงดอยกันดารมากหนักหนา
ที่นี่ที่ไหนไม่เคยมา                            มีแต่ป่าเห็นแล้ววังเวงใจ
สองข้างทางเต็มไปผืนป่า                     ดูนั่นหนาตัวอะไรสีดำไซร้
มีทั้งวัวมีทั้งควายวิ่งออกไป                   ตัวใหญ่ใหญ่เหมือนช้างก็ไม่ปาน
ถึงบ้านต้อนกระท้อนหวานเลิศล้ำ            ทุบย้ำช้ำก่อนกระท้อนหวาน
ช้ำเพราะทุบยุบไปได้ไม่นาน                  อันความหวานติดลิ้นหน้าดอมดม
บอระเพ็ดเข็ดขมอมฟาด                      ดูขยาดปากลิ้นไม่สิ้นขม
บอระเพ็ดอนาถเหน็ดระทวยทม              แสนตรอมตรมขมชื่นฝืนใจจริง
รักรสหวานมะยมชิดกินไม่หมด               ชั่งหวานรสมดผ่านหวานกลมกลิ้ง
อีกเปรี้ยวจี๊ดนั่นก็คือมะปลิง                  อร่อยจริงครั้งก่อนเคยแวะชม
ใกล้แล้วหนาวนี้ไม่กี่เดือน                     คิดถึงเรือนเคยนอนกอดผ้าห่ม
อีกมามายอาหารให้ดื่มดม                    ยืนรับลมแสนสบายในยามเย็น
ถึงคราวนี้ชีวีแสนโดดเดี่ยว                    ต้องเดินเที่ยวหาใครไม่แลเห็น
น้ำตาไหลรินร่วงทอดกระเด็น                แสนทุกเข็ญดาวใจเมื่อไกลเรือน
สะพานสามข้างทางเต็มด้วยหมอก           กระฉูดฉอกน้ำค้างกองกลาดเกลื่อน
ลมหนาวพัดโชยเข้ามาเยี่ยมเยือน             ตอกย้ำตอนความเหงาเศร้าดวงใจ
หยาดน้ำค้างมาเยี่ยมในยามเช้า              หยดหยาดเกลิดเม็ดพราวมาจากไหน
อันตัวเจ้ามาจากฟากฟ้าใด                    กลั่นเป็นหยาดหยดใสอยู่พราวตา
อันตัวเจ้ามีนามว่าน้ำค้าง                     มณีพร่างพร่ำพรวดกับยอดหญ้า
หรือเจ้าคือรัตติกาลอันผ่านมา                แล้วอำลาไปลับกับตะวัน
เจ้าชั่งเหมือนน้ำตาของความโศก             ผู้วิโยคท้อแท้รักแปลผัน
คิดถึงฐานบ้านเรือนทุกคืนวัน                 เป็นอุสาโศกศัลย์ทิพย์วารี
หรือเพราะฟ้าสั่งลาเวหาหน                  ให้ทุกทนหม่นใจอยู่ริบหรี่
เป็นหยาดหยดน้ำตาพราวมณี                 ทุกชีวีเปลี่ยนผ่านกาลเวลา
ถึงสร้างค้อผีเสื้อทักดอกรักหวาน             ผึ่งรำคราญตัวต่อมาล่อหา
เขียดขาคำแหวกว่ายสายธารา               นั่นอีกาบอกรักทักแมงปอ
เห็นชะนีกู่โห่ร้องก้องไพรพฤกษ์               เค้าแมวคึกชวนนกนวลหนอ
กิ้งก่าผงกหัวตัวเชิดคอ                        นกหัวงอเผินผ่านต้านแรงลม
เห็นมดดำเลียน้ำค้างข้างกอหญ้า             ตั๊กแตนเหินฟ้าหน้าต้นสม
นกเอี้ยงแอบหนีความทุยไปลุยตม            เหยี่ยวตาคมหัวยุ่งมุ่งแต่นอน
เสียงนกเขาขันดูจู้จุ๊กกรุ๊ก                     เห็นหนูพุกวิ่งผ่านหมาเห่าหอน
ดวงตาบอกลาฟ้าขอจร                       ไปสุดศรชี้ทางกลางป่าเขา
คิดถึงเรือนแล้วใจก็ไหวสั่น                    น้ำตานั้นหยดไหลเพราะความเศร้า
โอ้ละหนอชีวิตของตัวเรา                     มันชั่งเฉาเหมือนหญ้าร่วงลงดิน