ฟ้าลิขิตให้มากาฬสินธุ์

แก้งกะอำย่างเข้ากาฬสินธุ์                    มุ่งสู่ถิ่นดินน้ำชุ่มทุกขุนเขา
ความเศร้าใจย้อนมาที่ตัวเรา                  เห็นแต่งเงาเราร้องไห้น้ำตาริน
เห็นท้องนาแล้วฉันคิดถึงบ้าน                 ฤดูกลายเกี่ยวข้าวตามความชิน
พระคุณชาวนาปลูกข้าวให้คนกิน             ใจถวิลถึงบ้านเปล่าเปลี่ยวใจ
ท่ามกลางแสงแดดแผดเผามีเงาว่าง           จากสิ่งวางผืนดินถิ่นอาศัย
แหล่งอาหารสีทองของผองไพร               ล่อเลี้ยงให้ผองชนแต่ต้นมา
เป็นอาชีพดั้งเดิมคอยเสริมส่ง                 ยังธำรงผืนดินถิ่นทุ่งหนา
ดุจเสบียงล่อเลี้ยงคุณชีวา                    ทำชาวนาเหน็ดเหนื่อยเมื่อยจริง
ถึงสมเด็จเด็ดสมชื่อคนรู้จัก                    อาหารหลัก ยามเช้า ข้างเตาผิง
เนื้อนุ่มหอมขาวหมดจดสดซิงซิง              มีหลายไส้หลากสิ่งอ้างอิงมา        
ซาลาเปาขนมจีบใครก็รู้                       ขนมฟูมีคนขายหลายสาขา
ขายดิบขายดีมีราคา                          ถั่วผสมลูกกลมหนาแป้งสาลี
เอาลังถึงมานึ่งใส่มีไส้อยู่                       ชิมไส้หมูและไส้ครีมกันอิ่มหมี
ไส้หมูหยองไส้ถั่วแดงก็แดงดี                  น้ำลายไหลทุกทีที่เห็นมัน 
ซาลาเปาขาวอวบอิ่มนั้นเอี่ยมอ่อง            กระดาษรองเป็นของคู่ดูน่าขัน
แค่กระดาษรองล่างช่างสำคัญ                กินเสร็จพลันเขาก็ขว้างแล้วล้างมือ
อย่าดูแคลนคนสำรองมองต่ำต้อย             ถูกใช้สอยประคับคองมารองถือ
กระดาษรองเปรียบผู้ชายให้เลื่องลือ          ซาลาเปาลูกนั้นหรือคือคนรัก
ถึงไฟแดงสามแยกทางเข้ามอ                 รถชะลอคงถึงอีกสักพัก
คนขับทักถึงป้ายมอกาฬสินธุ์                 หอบทรัพย์สินสิ่งของเดินลงมา
คราบ่ายคล้อยค่อยเคลื่อนเยือนมาแล้ว       อาทิตย์พราววาวแสงแดงองศา
อ้าวอบอ้าวไอแดดแดดสุธา                   ชั่งอ่อนล้าร้อนรุ่มอย่างรุนแรง
ละอองแดดแผดเผาไปทั่วพื้น                 ดินดาษดื่นแห้งแรงเพราะแรงแสง
ใบไม้ล่วงจากลงผืนดินเพราะลมแรง          มันอ่อนแรงลือล้นจะทนไป
เหมือนกับฉันในตอนนี้ที่อ่อนล้า              เดินช้าช้าหลบพุ่มไม้เขียวไสว
แสงแดดแผดเผาร้อนเหมือนใจ               แล้วไฉนรถที่จะเข้ามอ
สองแถวรถโดยสารไม่เคยเห็น                ถึงตอนเย็นจะได้เข้ามอไหมหนอ   
น่าสงสารเราที่ได้นั่งรอ                        จะร้องขอติดรถใครเข้าไป
นี่น่ะหรือกาฬสินธุ์ถิ่นที่หมาย                 สัมผัสได้ถึงความเงียบเป็นไฉน
โอ้ความหวังที่ตั่งไกลแสนไกล                 เหมือนดวงใจหักเหพังทลาย
ขอติดรถป้าเข้ามาทางเข้ามอ                 รถชะลอติดหล่มเพราะหลุมหลาย
สลาแลงแกรนิตแตกกระจาย                 สัมผัสได้ ถึงความทุกข์ทรมาน
คิดถึงบ้านแล้วใจก็ไหวสั่น                     น้ำตานั้นไหลรินผสมผสาน
ความโศกเศร้าเสียใจทุกวันวาน               มันไหลผ่านซ้ำซ้ำดังเวียงวน
คิดถึงบ้านที่สกลนคร                          ขอวิงวอนถามฟ้าหาเหตุผล
เพราะเหตุใดให้ฉันต้องทุกข์ทน               ต้องเป็นคนร่อนเร่พเนจร
จำใจจากบ้านนาถิ่นที่อยู่                     จากเปลอู่ผ้าห่มเคยหนุนหมอน
จากเรือนร้างห่างบ้านประตูกร               มาแรมลอนไขว่คว้าปริญญาเอย